WTC DE LEDECROSSERS
les Trois Ballons Senior 104 km



Na vroeg (5h30) opstaan en een luchtig ontbijt begaven we ons met een elftal Ledecrossers richting start in het centrum van Champagney. Daar zouden onze wegen al gescheiden worden. Een zevental Ledecrossers (Pierre, Kurt Bruggeman, Dirk Rasschaert, Kurt Verbeke, Maarten Marius, Mielle en Hans Jürgen) reden de 205km. Zij kwamen in een vroeger startvak terecht. De rest (Dirk Closse, Eddy Marius, Tony Hendrickx en ikzelf Timmy) reden de afstand van 104km. Wij kwamen onder het kerkje te staan waar we de start met de nodige stress moesten afwachten. Ongeveer tegen twintig na zeven reden we dan toch over de startmat. Nog maar net gestart en er was van Dirk Closse al geen enkel spoor meer te bekennen. Hij nam aanvankelijk ook Tony mee maar na een tweetal kilometer zag ik die al langs de kant staan. Nee, geen materiaalpech maar onze Tony was ziek geworden. Moedig al hij is, wou hij toch van start gaan. Maar ademhalen was te moeilijk en dus was, hoe jammer het ook is, opgeven de enige optie. Speciaal naar de Vogezen gaan om aan zo’n evenement te kunnen deelnemen en dan dit tegenkomen. Pure pech. Nu is het vanaf de start in Champagney zo'n 23km stijgen tot de top van de Ballon de Servance. De eerste tien à vijftien kilometers is het constant stijgen tegen 2à3%. Aangezien je dit niet echt voelt, reed ik dus gemakkelijk een snelheid van 30-32 km/h. Ook Eddy volgde. Hier steek je dan ook een hoop andere mensen voorbij die een lager tempo aanhouden. Na deze opwarmer begint de echte klim van Ballon de Servance die zo'n negen kilometer lang is. Een vrij onregelmatige klim met de steilste stukken aan een gemiddelde van 9%. De gehele klim ben ik zo tegen 10 tot 11km/h opgereden. Ook tegen die snelheid steek je nog een hele hoop mensen voorbij. Deze klim bevat ook enkele beter lopende stukken zodat je zo'n tien tot vijftien seconden kan recupereren. Goed om efkes een tandje groter te schakelen en daarna terug het kleinste verzet rond te trappen. Na 1u10min rijden stond ik samen met Eddy boven op de top. Daarna volgt de smalle en gevaarlijke afdaling van deze Ballon tot in Le Thilliot. Het wegdek is al niet te best en dan ligt het nog eens bezaaid met fijne gravé, allerlei drinkbussen en etenswaren. Ongeveer halfweg kwam ik de ongelukkige Maarten Marius tegen die blijkbaar achteraan plat was gevallen. Ondertussen was de beter dalende Eddy al van me weggereden.

Na me nog efkes te hebben misreden in Le Thilliot bij de splitsing begaf ik me via een licht oplopende weg richting Ballon d’Alsace. Omdat ik in de vallei alleen zat en dus niet in een groepje zoals ik het wou, heb ik goed gegeten en gedronken. Ik zag wel een groepje in de verte maar er naar toe rijden, zou morsen zijn met de krachten dus liet ik ze maar begaan. Eens aan de voet van Ballon d’Alsace in St Maurice s/ Moselle is het zo'n 10km stijgen. De eerste twee kilometers heb ik tegen een snelheid van 14 tot 15km/h op mijn middenblad genomen waardoor ik dit groepje van 15 man, waar ook Eddy in zat, al gauw terug in het vizier kreeg. Dit groepje was dan ook mijn mikpunt. Op het moment dat de aanduiding tot de top begint (nog 7km aan 7%) was ik genoodzaakt om terug te schakelen naar de kleine plateau. Vanaf dan moest ik zonder te forceren het goede tempo proberen te vinden. In het begin reed ik 14 km/h maar op een drie viertal km voor de top zakte mijn snelheid terug tot 13km/h. Ik naderde dan ook geleidelijk op het voorliggende groepje waar ze één voor één losten. Ook Eddy kende nu een moeilijker moment. Nadat ik hem passeerde, kreeg hij een opkikker wat er voor zorgde dat hij op zo’n 100m van mij bleef hangen. In de laatste kilometer zag ik plots tot mijn grote verbazing nog een Ledecrosser opduiken. Zou dit Dirk Closse kunnen zijn die volledig was stilgevallen? Nee, het was Kurt Verbeke die alsnog voor de 104km had gekozen. Zo stonden we dus in een tijd van 2h25min met drie Ledecrossers na 52.2 km op de top van Ballon D'Alsace. Op de top waar de bevoorrading was voorzien, namen we vijf minuten de tijd om de nodige krachten te vergaren. Nu wisten we na de verkenning op donderdag dat in tegenstelling tot Ballon de Servance nu wel een fantastische en overzichtelijke afdaling zou volgen. Snelheden tussen de 50 en 60km/h zijn hier dan ook gemakkelijk haalbaar.



Eens in het dal is het belangrijk om terug in een groepje terecht te komen omdat daar in groepen stevig wordt doorgereden tegen snelheden van 40-45km/h. Maar ook nu zat ik alleen. Uiteindelijk kwam ik dan toch bij een groepje. Aangezien ze in dit groepje niet wouden doorrijden en Eddy en Kurt na een betere afdaling in een voorliggend groepje van 20 man zaten, besloot ik weg te rijden. In mijn spoor volgde een Fransman of Italiaan. De bedoeling was het gat van 30s met dat groepje dicht te rijden. Op mijn vraag begonnen we dan rond te rijden tegen 45km/h. Na goed 4km rijden, kwamen we bij het groepje dat tegen 40km/h reed. Volgen in dit groepje was geen enkel probleem maar tijdens de achtervolging (35 tot 30km voor de aankomst) kreeg ik de eerste tekenen van krampen. Ik kon dus beter weer wat energie opdoen. Na dit gedaan te hebben had ik terug een goed gevoel. Het was zelfs zo dat ik tussen kilometer 25 en 20 voor de aankomst bij enkele korte stevige klimmetjes zonder het zelf te willen wegreed van het groepje. Kurt loste hier maar Eddy bleef telkens goed in mijn buurt.



Eens terug in onze startplaats Champagney, op 20 km van het einde, heb ik me nog eens snel voorzien van drinken. Hier besloot ik om volop voor mijn tijd te gaan en dus Eddy achter te laten. Hij had daar overigens geen enkel probleem mee. Vanuit Champagney is het tot aan de voet van de laatste klim (Les planches des belles filles) dezelfde baan als in het begin. Ook nu kon ik nog mijn snelheid van 30-32km aanhouden waarbij slechts één iemand kon volgen. Deze mens kon of wou niet overnemen. Maar ik zal het houden met niet willen want bij de voet van de laatste klim na exact vier uur fietsen wenste hij me nog succes en liet me direct achter. De laatste klim van 5,6km is echt een beest van een klim. Gelukkig had ik die de dag voordien met Dirk Closse verkend aan een rustig tempo zodat ik al min of meer wist wat me te wachten stond. De eerste twee kilometer zijn enorm steil met zelfs een stuk tot 18%. Das echt een muur die je voor u ziet liggen. Hier reed, zwalpte ik nog met een snelheid van amper 7-8km/h. Kilometer drie zwakt iets af door een dalend stukje. Een beetje herstellen is mogelijk in dit stukje. In de andere stukken (kilometer vier en vijf) blijft het toch echt wel stevig oplopen tegen 10%. En tenslotte kom je dan terecht in een beter lopende laatste kilometer. “Eindelijk de laatste” want de laatste klim Les Planches des Belles Filles is ondanks de mooie naam enorm afzien, al zal de vermoeidheid er ook wel voor iets zitten. De gehele klim heb ik genomen met de hielen op de trappers door de opspelende krampen. Op die manier kon ik nog meer krampen voorkomen. Op 400-500m zag ik de aankomst liggen zodat ik met de laatste krachten er nog een sprintje kon uitpersen. Goed voor een eindtijd van 4h29min54s op 107km en 2300 hoogtemeters. Wat een zalig gevoel!!! Goud en dus doel bereikt!!! Alle pijn van onderweg was ineens vergeten.



Mijn tijd, op exact een uur van de winnaar, is goed voor een 221e plaats van 590 gearriveerden. Bovendien ben ik 19e van de 40 deelnemers in mijn categorie. Na vijf minuten uitblazen, kwam de volgende Ledecrosser Eddy boven. Ook hij bereikt goud. Ondertussen hadden we via Anita en Tony te horen gekregen dat onze derde Ledecrosser Dirk Closse was gearriveerd binnen de top 100 in een fantastische tijd van 4h02. Na nog eens een half uurtje wachten, bereikte ook Kurt Verbeken de meet. Ook hij behaalde nog een gouden plak en wordt geklasseerd bij de 104km. Kortom alle deelnemende Ledecrossers aan de 104km behaalden goud!!!


 

HomeOver onsbestuurorganisatiesstand zomerstand wintersponsorsContactfoto'sritverslagenblog