WTC DE LEDECROSSERS
De marmotte 2005

3 ledecrossers rijden “Marmotte 2005”

voor foto's zie : fotoalbum



Nadat ze in 2004 goud haalden in de grandfondo “Eddy Merckx” beslisten Pierre, Dirk Cl. en Dirk R. kort nadien om de lat nog wat hoger te leggen en in 2005 de Marmotte te rijden.

Hun voorbereiding startte reeds in de winter met verschillende deelnames aan MTB toertochten in Oost Vlaanderen.

Bij de start van het zomerseizoen schoot Dirk R het best uit de startblokken met o.a. deelname aan de volledige Ronde Van Vlaanderen.

Het trio haspelde diverse “100+ ritten” in een hoog tempo af om zodoende de kilometers in de benen te hebben.

Tijdens de maanden mei en juni werd het parcours verlegd van Vlaanderen naar de Ardennen, waar oa ‘Luik Bastenaken Luik’ en ‘De Waalse Pijl’ werd gereden. Spijtig genoeg moest Dirk Cl. hier afhaken wegens tendinitis aan de rechterknie. Een kwetsuur die hem parten speelde tot midden juni. Hij trachtte de conditie te onderhouden met kleinere vlakke ritten.

Op maandag 2juni vertrok Dirk Cl. en familie naar Bourg d’Oisans waar hij logeerde op camping ‘Piscine’. Met vrienden beklom hij als voorbereiding alpe d’Huez, col d’Ornon en col du Glandon. Er was nog steeds een lichte irritatie in de kniepees maar zou niet hinderen om de Marmotte succesvol te bedwingen.

Dirk R. , samen met vrouw Anita, Pierre, en wielervrienden Hansjurgen, Patrick en Emiel kwamen aan op donderdag en logeerden boven op Alpe d’Huez. Om de benen nog eens te strekken hebben ze op hun aankomstdag de alpe opgefietst. Dirk R. beklom hem op 58’!!!. (lijkt toch niet echt op benen strekken). Pierre deed er een 10 minuten meer over. Hier was het reeds duidelijk dat de anderen er het best aan deden om Dirk R. niet te proberen volgen.

Op vrijdag werd het laatste deel van het parcours (tot top Galibier ) met de auto verkend. Dirk was in zijn nopjes want de afdaling was echt een kolfje naar zijn hand. Hij had er een goed oog in voor zaterdag, dit in tegenstelling tot Pierre die het niet echt meer zag zitten. Zoals bekend is zijn daalvermogen omgekeerd evenredig met zijn klimcapaciteiten.

In de avond en nacht voor de Marmotte heerste er een gespannen sfeer. Helaas zijn ook dieven aan het werk geweest op de camping, die het gemunt hadden op dure sets wielen.

De dag van de waarheid was aangebroken. Iedereen was al vroeg uit de veren om de nodige koolhydraten in te nemen. Het hotel waar Dirk R. en Pierre verbleven, Le Pic Blanc, had gezorgd voor een perfect ontbijt : spaghetti, fruit – vers en gedroogd, brood en allerhande soorten beleg.

Om 06.30h werd de Alpe afgedaald en werd Dirk Cl opgepikt. Wat bleek die man nerveus!!! (te weinig trainingsuren misschien?). Ook Pierre was er niet gerust in: tijdens de afdaling van Alpe d’Huez was Dirk R. hem voorbijgevlogen, juist toen Pierre aan het denken was dat hij goe bezig was.

9000 cyclosportieven startten rond half 8 in het centrum van Bourg d’Oisans. In snelle vaart (40km/h) werden de sportievelingen meegezogen naar de voet van “Col du Glandon”. De klim begon vrij gemakkelijk met een vlak gedeelte aan het stuwmeer in Allemond. Dan ging het tot het dorpje ‘Le Rivier’ echt stijl omhoog.

Een grondverschuiving enkele jaren geleden heeft ervoor gezorgd dat net na ‘Le rivier” er een afdaling is, hoogtemeters waarvan je weet dat ze terug moeten goedgemaakt worden.

Op deze eerste klim was het verschil in tempo tussen de deelnemers goed waarneembaar: de tragere in drommen in het midden en rechterkant, op de linkerkant de iets snellere en op het kantje de besten.

Vrij snel kwam het 2de stuwmeer in zicht, waar de klim iets gemakkelijker berijdbaar werd. Het stuwmeer voorbij kom je terug in een kleine afdaling, waarna de top van de col zichtbaar wordt. De 3 ledecrossers bedwongen op eigen tempo de col en wisten dus niks van elkaar. Snel werd duidelijk dat de afdaling van de Glandon niet zonder gevaar is. In verschillende haarspeldbochten waren er valpartijen waarvan één ervan dramatisch eindigde voor een Nederlander uit Groningen. De man miste zijn bocht en ging de afgrond in met dodelijke afloop.

Na de afdaling, was het zaak om in een goed pelotonnetje te rijden. Er moesten immers een 25-tal kilometers gereden worden in de Mauriennevallei, met een licht stijgingspercentage. De benen van Dirk R. waren die dag zo sterk dat hij in die vallei honderden fietsers inhaalde, waaronder het peloton waar Pierre zich in genesteld had. Dirk R. ging onmiddellijk naar de kop en trok het volledige peloton op een lint, welke uiteindelijk scheurde. Pierre koos dan voor zekerheid en deed zoals Dirk Cl het iets rustiger aan. Snel was Dirk R. uit het zicht verdwenen. In ‘St. Michel de Maurienne’ werd gestart met de beklimming van de Telegraphe. Een col van 2 de categorie over 12 kilometers met een constant stijgingspercentage. Onze 3 collega’s beklommen hem in minder dan 1 uur en ze voelden zich nog zo goed dat de bevoorrading overgeslagen werd. Na een kleine afdaling naar het skioord ‘Valloire’ begonnen de fietsers aan de reus ‘Le Galibier’ over 18 kilometers. Eerst werd in Valloire, waar er terug een bevoorrading was, nog eerst goed gegeten en de bidons opgevuld. Allemaal snel, snel want de minuten waren verder aan het tikken en goud was nog altijd haalbaar. De eerste kilometers zijn werkelijk saai, tot Plan Lachat, de bocht die het startpunt is voor 8 verschrikkelijke kilometers. Hier viel het op dat iedereen op zowat hetzelfde tempo klom. De beteren zaten duidelijk voorop. Het was echt op karakter verder doen want het urenlang klimmen begon pijn te doen. Dirk Cl kreeg hier de eerste krampenprikkels maar de andere Dirk vloog gewoon de Col op. Pierre reed tussen de 2 in. Zich rechtzetten om zich wat te relanceren kon hij niet meer want dan werd hij geplaagd met krampen in de bovenbenen. Gelukkig was zijn kleinste versnelling klein genoeg om zittend verder te klimmen.

Vanaf de top (2642 m) tot de voet van alpe ‘d huez (719 m) moesten er +/- 47 km gedaald worden via “col du Lauteret”, La Grave, en Le Freney. Voor de meesten is deze afdaling het tijdstip om nog wat voedsel in te nemen en de spieren te rekken voor de ultieme klim. Later blijkt dat Dirk Cl. deze belangrijke zaken aan zijn laars lapt, zo snel mogelijk de afdaling (met ook zijn kleine klimmetjes) wil fietsen om zodoende nog een behoorlijke tijd neer te zetten. Pierre had toen al in de gaten dat goud geen probleem ging zijn en deed de afdaling rustig aan en pikte ook niet aan bij de verschillende groepjes die hem net iets te snel voorbijreden. Hij was al lang blij dat het einde van de afdalingen in zicht was.

Aan de voet van Alpe d’Huez wordt de eerste ledecrosser (Dirk R.) rond 14.30 begroet door Sabine (vrouw van Dirk Cl) en de vrienden Willy, Karita, Bea en Jan Jans (ook een ledecrosser). Ze merken op dat Dirk R. nog fris oogt . Pierre startte de klim rond 14.50, nadat hij nog een kwartiertje gerust en gegeten had op de bevoorrading van Bourg d’Oisan, en Dirk Cl. werd aan de voet begroet om 15.05.

Deze laatste klim was voor iedereen afzien. Regelmatig moesten renners stoppen omdat hun benen volledig blokkeerden. Maar niet onze Ledecrossers. Alhoewel de alpe voor Dirk Cl voorbij La Garde een ware marteling werd, stond stoppen en rusten niet in zijn woordenboek. Met totaal verkrampte benen bereikte hij de aankomst, waar hij door 2 Hollandse meiden van zijn fiets werd verlost (kon geen kant meer op). De medische begeleiding was snel ter plekke om hem van zijn krampen af te helpen. Anita ( vrouw van Dirk R) had ondertussen reeds gezorgd voor de nodige koolhydraten en suikers om Dirk snel op zijn positieven te brengen.

Pierre was reeds een kwartiertje eerder over de eindmeet gekomen. De laatste kilometers nam hij zo snel dat Anita geen tijd had om een foto van zijn aankomst te schieten. Dat Dirk R. over een uitstekende conditie beschikte, wisten we van in de voorbereiding, maar niet alleen zijn eindtijd, ook zijn fris gevoel na de eindstreep duidt erop dat hij een beredag heeft gehad.

Uiteindelijk hebben onze 3 collega’s “goud behaald”, en dit bij hun eerste deelname. Het moet gezegd dat het weer werkelijk ideaal was : niet te koud en ook niet te warm. Enkel boven op de Galibier was het koud, zo’n 3 graden C.

S’avonds, na een deugddoend bad en maaltijd, werd er uitgebreid gevierd met champagne. En werden reeds plannen gesmeed voor volgend jaar om aan een andere cyclosportieve wedstrijd mee te doen. Misschien wel de “Dolomietenmarathon” of de “Grand Ballon”.

Dirk Closse goud met 9 u 01

Dirk Rasschaert goud met 8 u 13

Pierre Vandevelde goud met 8 u 49

HomeOver onsbestuurorganisatiesstand zomerstand wintersponsorsContactfoto'sritverslagenblog